Caderno do Correo Vello

SE OS REIS CATÓLICOS LEVANTASEN A CABEZA !!!!

2011-11-21T17:08:00.000-08:00

E digo os Reis Católicos porque nunca tan unificada estivo a península na que vivimos, e iso que hai non moito falábase dunha España "rota" desunificada, rompendo a tradición católica. A verdade é que nunca foi tal, máis ben foi sempre "Spain is different", e non é por empregar unhas verbas anglosaxonas, senón porque é verdade.

Agora que o señor Rajoy accedeu á presidencia do estado español, onde só Barcelona e Sevilla se resisten á caída na dereita, non é extraño pensar que dona Isabel e consorte estarían moi contentos e á vez frustrados, xa que un galego conseguiu algo que eles buscaron con moitas guerras.

Rajoy non fixo guerra algunha, xa que a guerra xa estalara hai uns cantos aniños, grazas, como non, á inestimable axuda do seu antecesor de partido, o do bigote, deixando un terreo cheo de foxas para os guerreiros da construción. Pero esa guerra veulle ao novo goberno ao dediño, xa que os "socialistas" nun afán de agradar a todo o mundo, non quixeron ver a realidade, e espallaron a ferida ata que fendeu, e no tanto de deixar o carro hai un ano e pico, sendo de "esquerdas" e recoñecendo a verdade do mundo real, pasáronse á dereita europea, facendo todo o que lles mandaban dende a europa profunda vendendo a súa alma nun exercicio de miseria na que xa estabamos todas e todos coa lousa do paro enriba. Por que non convocar estas eleccións moito antes e dicir: "nos, os socialistas non queremos facer o que nos piden en Europa porque ofende a nosa ideoloxía e convocamos eleccións....", pois non, metéronse en camisas de once varas e así lles foi.

Por outra banda temos aos paxaros carroñeiros, que son viva imaxe da súa ave de referencia, e conseguiron unha maioría aterradora, vendendo que tiñan a receita para saír desta crise, iso si, con moito sufrimento e moita austeridade. Pois Austeridade e Recortes, isas son as palabras que vamos escoitar a diario durante moito tempo, e escoitaremolas os mesmos de sempre, porque xa levan no programa que van destinar fondos para as PEMES e demáis familia, para que creen emprego, pero digo eu, tamén os outros lle deron cartos aos Bancos e familia para que nos deixasen á ver cartos para seguir consumindo, pero quedaron con todo e algo máis. Pois coas axudas a estas organizacións tan considerables, pasará o mesmo, collerán os cartos, gardaranos nos petos e non contratarán máis persoal porque non se precisa, pero quedarán cos euros.

Así de unificada está a península e Europa, que por iso digo eu que os Reis Católicos deben de estar doentes, xa que eles con man dura non conseguiron o que estes con man falsa.

Xa non falo da unificación dos medios de información, porque os niveis aos que se chegaron neste ámbito, non me deixa máis que silencio e desesperación e sobretodo Indignación de vender claridade e regalar austeridade en forma de unificación idealista e propagandística.

Con respecto a Galicia, só teño que dicir que o único partido que defendería o país, segue sen saber vender o que hai que vender e de dár a imaxe que hai que dár, e digo eu que non será tan difícil se todos dos demáis o conseguen, sexan do ámbito que sexan. A esperanza é o único que se perde, pero vai decaendo aos poucos, e mentres partidos máis íntegros agora loitan por saber se a lei electoral de circunscrición é a mellor a realidade é que xa estamos en tempos dos Reis Católicos e xa non hai quen poida dár unha opinión diferente á do presidente, xa que acadou tal poder que non será doado desmontar tan brutal organigrama sedento de política de austeridade e de tesoiras, que é o que venderon e o que millóns votaron.

Deberiamos preguntarnos de onde vén a crise e o por que, pero no tanto diso o que facemos é berrar, correr e buscar outra saída, unha saída que xa a buscaban os Reis Católicos.

EN URXENCIAS O HOSPITAL DA COSTA?

2010-05-26T16:04:00.000-07:00

O certo é que, cada día que vai pasando, as cousas que se escoitan nos medios de comunicación van sendo, coma sempre, mentira. E digo coma sempre, porque nestes casos nos que a política é a que manda e a que decide, os medios de comunicación son máis ben medios de desinformación.

Estou farto de escoitar que a política o que intenta é que a sociedade viva mellor e teña máis comodidades ao seu alcance, e isto dende todas as bandas políticas. Pero agora toca falar, coma moitas veces, desa banda que nos dá tanto do que falar.

Xa que nos queren quitar, iso si, so no ámbito culto e formal, o noso idioma, de que seguen empeñados en reproducir o modelo caciquil de décadas anteriores, e de que se rin de nós tanto económicamente como socialmente, agora, digo agora porque comezan a verse as cousas, van e prívannos desa realidade que íamos conseguindo e que tanto alardean de prestar, a comodidade e o servizo á sociedade. O Hospital da Costa vai entrando nesa rede de centralización da sanidade, e é que viven nesa época de centralización, que non sei se vivo cos Reis Católicos, porque mira que lles dá coa única españa centralizada "en esa capital". Pois ben, a señora Pilar Farjas Abadía, conselleira de sanidade, vén de cambiar a dirección do Hospital, sacando do posto a unha persoa que só levaba un ano exercendo de director, iso si, dándolle as grazas e dicindo que o necesitaban no novo hospital de Lugo, e o posto do novo cargo do Hospital da Costa será o xerente do centro da rede sanitaria galega, non vai ser o director do Hospital. Todo moi claro señora Farjas, xa que o uso destes termos xa nos clarifica todo o contrario do que din as noticias da televisión que vostedes controlan, xa que estou canso de escoitar que non vai cambiar nada.

Pois se non vai cambiar nada non sei por que non emprega o termo "director do hospital" e non entendo moi ben a persoa escollida para este posto, ou si, xa que é do PP e foi alcalde por este partido.

A realidade é que coa nova acepción da sanidade, esa moderna que nos queren vender e onde "o paciente vai estar no centro do sistema" palabras textuais súas, vai ir encarada a que os grandes hospitais das cidades controlen os máis pequenos, o que implica que toda a maquinaria legal e de trámites formais vai estar rexida e dirixida por eses grandes hospitais, polo que xa encontro a primeira traba na miña comodidade social. Se para certas cousas teño que esperar que me tramiten certos papeis noutro hospital que non é no que me teñen que atender, o retraso será o dobre, e señores do PP, se eu estou en trámites neste caso é que estou ENFERMO.

Din que non van quitar servizos, pero iso é imposible, poque moitas especialidades se non se rexen dende o mesmo hospital é totalmente imposible que funcionen, polo que se teñen que recortar, o que é outra traba na miña comodidade social.

Queren que me informen dalgunhas probas dende outro hospital e por vía telefónica, o que me resta trato persoal e claridade de información cando eu estou ENFERMO.

Xa se fala dende os implicados de que os recortes terán o sentido de que se eu tiven un accidente e teño que ir á tarde ao hospital, en certas especialidades terei que esperar ao día seguinte ou ir a outro hospital máis grande e importante para vos, todo isto cando vou por urxencias e estou ENFERMO.

Por todo isto e moitas cousas máis, quero recordarvos iso da comodidade social e de que o importante é a familia, algo moi dos PPs, xa que se enfermo e por todo o dito teño que ir a outro hospital, a miña familia non pode estar perto de min. Pero seguimos escoitando os telexornais e lendo nos medios que seremos o centro da sanidade, pero digo eu:

"Serán o centro da sanidade a xente que vive nas cidades, xa que é onde vai estar a sanidade real, e serán esas xentes da cidade porque son máis importantes ca nós, porque suman máis votos, e iso é o que importa, o número de votos, e nas cidades é onde está ese número do que tanto se preocupan, ese é o número que ten que ter a comodidade social, o resto que vivimos na tranquilidade e nas nosas vilas e pobos ou aldeas, como non xuntamos ese número, teremos que gozar da medicina tradicional e das listas lonxanas de espera porque os que enferman están nas cidades."

Os votos dos que falo, son tamén destas terras, e como a democracia é o que reina, e os votos deixáronvos na posición de mandato, terei que calar e esperar que a xente que vos votou sufra nas súas carnes todas as trabas que lle puxeron os señores aos que lle deron a confianza. E seguro que o sofren, porque isto que facedes pero que non dicides, é a realidade que sufrimos os números que manexades.

Ave Marcelino!!! Se os xornalistas falasen asi, e dixeran a verdade......

2010-03-23T08:46:00.000-07:00

As matemáticas de Feijóo

19:20 18/03/2010

A lingua galega non vale para aprender Matemáticas, Física, Química ou Tecnoloxía. Velaí o corolario do aniversario. En Brasil van ter un problema, e así tamén en Portugal. Iralles Feijóo co decreto e as Ciencias, a partir de entón, en castelán. Se non serve acó tampouco non servirá acolá. Seica no canto de fonemas e sintaxe, estes manexan prexuízos, servidumes e miserias persoais.

Ei-lo logro principal do Partido Popular: demostrar que soamente a través dunhas linguas elixidas se poden trasladar coñecementos complexos. Non é o caso da lingua galega, non. Como explicar límites ou derivadas en galego? Será porque, cando se pilla un galego no medio dunha ecuación, non se sabe se suma ou resta. As linguas, din os científicos, multiplican. Algúns gobernos dividen. Este, ademais de incapaz e miserable, saíunos cateto. Sumamente cateto. Multiplicadamente cateto. E será, tamén en galego, o cadrado da hipotenusa igual á suma do cadrado dos catetos?

Ei-lo mérito fundamental do Partido Popular: contentar a ABC, a COPE, El Mundo e a Rosa Díez, por máis que ela disimule. Feijóo, o pexorativo. Meteu a Falanxe en Presidencia e o Opus na Comunicación. Como nos anos 50. E foi visita-lo Papa. Non era Pío senón Bieito, ou sexa, Benedicto. Benedicto sabía da existencia da lingua galega. Feijóo fai todo o posible pola súa inexistencia. E como non levaría a Rosa Díez? Abondaríalle con poñerlle unha cruz dourada no peito.

Ei-lo obxectivo esencial do Partido Popular: convence-los galegos do seu fado pexorativo. Porén, non condenan o franquismo. Todo o contrario, louvan a Millán Astray. Quen son os pexorativos? O un de Ferrol, o outro da Coruña, este d’Os Peares. Quere mandar á cadea os profesores de matemáticas que impartan a materia en galego, por nacionalistas. Aquí, ou nacionalista galego ou nacionalista español. E que Viva la Guardia Civil!

Ei-las matemáticas básicas do Partido Popular: os votos outorgan o dereito a facer e desfacer, sobre todo a desfacer. Agora, medidas contra a crise económica, cero, conxunto baleiro. Quizais queiran coa-las edificacións no litoral e nas reservas naturais. A destrución do medio polos votos cidadáns. Coma Hitler, que tras gaña-las eleccións, provocou unha guerra mundial. Ou Bush, que invadiu Irak. Ou Chavez, a quen o monarca mandou calar. A cousa é sumar máis votos. Despois, a gobernaren como sempre fixeron. E como aprendeu Feijóo se cadra dende a escola; en castelán.

Marcelino Fernandez Mallo

Caderno do Correo Vello: Marcelino sempre ten o outro punto de vista

2010-03-02T07:33:00.000-08:00

Caderno do Correo Vello: Marcelino sempre ten o outro punto de vista

Marcelino sempre ten o outro punto de vista

2010-03-02T07:18:00.000-08:00

Este home sempre fala do que hai que falar sen irmonos por outras faladurias propias de bares de altas horas:

E se a vasca levase algo de razón?

O que máis me sorprendeu da infausta frase da vasca ultraespañolista foi a falta de conexión aparente entre pregunta e resposta. Quero dicir que, pretender descualificar co termo “gallego” a un suxeito non nacido en Galicia, implica ter moi gravada tal asociación na mente. Ó meu entender, o miolo da historia atópase no proceso de gravación, no método mediante o cal tal asociación penetra nun cerebro en principio neutral.

Mesmo despois chegou a contrarréplica, se cadra aínda máis intempestiva cá declaración orixinal. Entón un decátase de algo de maior fondura estar a operar, algo que merece ser analizado lonxe da visceralidade. E o primeiro que lle chimpa á cabeza son as imaxes da vasca ultraespañolista a carón da Gloria Lago e os seus mariachis monolingüístas entre os que atopamos, por exemplo, a Alfonso Rueda e a Corina Porro, actual Conselleiro da Presidencia e anterior alcaldesa da cidade máis populosa do País. Compartirán Alfonso Rueda e Corina Porro a opinión da súa compañeira de manifestación? E fóra de Galicia, que cren: haberá moitos que compartan tal pensamento? De onde lles virá idea tan fatídica?

Se cadra, do propio goberno... Recordemos que é Núñez Feijóo quen goberna en Galicia tralo exercicio electoral soberano do pobo galego: Núñez Feijoo, o mesmo que impediu a promulgación dun Estatuto de primeiro nivel para Galicia, quen retirou o noso País do grupo de cabeza na configuración do Estado para postergalo no pelotón das Comunidades sen dereitos históricos nin vocación de autogoberno. E a carón de quen goberna este home? Pois duns conselleiros que, coma el, renegan abertamente, sen prexuízos, dos riscos diferenciais de Galicia e dos seus sinais de identidade. Ademais do mencionado, velaí Jesús Vázquez, Javier Guerra, Beatriz Mato, Roberto Varela... son galegos inda que non o pareza tendo en conta a súa acción de goberno. Actúan en contra da cultura galega, da lingua galega, da bandeira galega, ata da toponimia e antroponimia galegas... de todo canto supoña un factor de autoidentificación ó tempo que promoven pautas e códigos aliñantes con outras realidades que se queren seguir impoñendo como propias. Complexo? Asimilación? Autonegación? Trátase do goberno escollido polos galegos, cidadáns libres dispostos a apoiar unha e outra vez as propostas sometidas ós “superiores intereses da nación española”. Porque este goberno galego non foi ningún accidente senón, polo contrario, o herdeiro “natural” doutros gobernos galegos deseñados a partir dunha filosofía de submisión ás directrices do poder central.

Submisión que se estende a moitos outros niveis. Ei-la destrución do medio natural galego para o beneficio de compañías madrileñas, norueguesas, vascas ou catalanas. Ei-las empresas galegas que, tralo seu asentamento no mercado, terminan desprazando os seus centros de decisión ou produción cara a Madrid ou Barcelona. Velaí os membros galegos do goberno español actual, Elena Salgado, José Blanco, Francisco Caamaño, Antón Louro, liderando dende as esferas centralistas a operación para privar a Galicia dun poder financeiro autóctono... Seica o concepto “galego” ten, para moitos de nós, máis un contido romántico e folclórico e non tanto presente e real.

Sentimos carraxe cando nos ofenden ou desprezan dende fóra mais adoitamos manternos impasibles ante tantas aldraxes internas. Cabréanos, por exemplo, que IKEA non valore o coñecemento da lingua galega para os seus empregados na Coruña e si outros idiomas. Porén, admitimos sen resistencia que no último servizo municipal constituído, a “Casa del Agua”, ninguén sexa quen de prestar unha atención en galego; nin sequera os caixeiros automáticos do aparcadoiro, capaces de operar en castelán, inglés, francés, portugués e catalán. Así os mandaron e así os aceptamos. Non será que nos ignoran porque nosoutros mesmo nos ignoramos antes?

Saltemos de ámbito para lembrármo-lo trato ben preferente outorgado a UPyD nas últimas eleccións autonómicas polo xornal galego que goza do 50% de cota de mercado en Galicia, o cal lle deu cobertura de alternativa real sen ningún argumento fóra dunha manifesta “sintonía” natural. Non esquezamos tampouco que o principal editorialista dese xornal amosou a súa indisimulada simpatía polos preceptos defendidos por esta señora, desde a recuperación da política centralizadora ata a aniquilación dos riscos culturais propios pasando pola zuna contra todo nacionalismo non español; nin que o ínclito embaixador vaticano, alcalde “eterno” da segunda cidade de Galicia, declarou repetidamente a súa afinidade coa galegofóbica deputada euscalduna.

As súas declaracións representan unha probable paranoia digna de terapia e tratamento. E sen embargo, un escóitaas e pensa da dobre moeda que Galicia representa, a dobre faciana dun País en crise de identidade permanente. E a min, confésoo, unha desas metades non me gusta nadiña. Mira que se a muller leva algo de razón...

Manolo, falemos....

2010-01-23T10:57:00.000-08:00

22/01/10
O día que fiquei ensimesmado
Artigo de Manolo Rivas hoxe no País:

Ten razón o conselleiro de Cultura. A cultura galega está "ensimesmada e acomplexada". Está pampa. Atónita. Eu diría que Galicia enteira está abraiada. Aloulada. Levítica. Como Santa Teresa, está en "ausencia". Non me estraña. De Galicia foron desaparecendo cousas até que desapareceu o nome. Iso é o que contan do spot oficial do Xacobeo. Que non hai Camiño, non hai Santiago, non hai Galicia. Lóxico que a xente ande ensimesmada, a tocarse, dispensando, as partes mesmas. Os órganos da existencia. De aí o atinado do lema existencialista dos valados publicitarios: "Agora é cando, Galicia é onde". De aí tamén a continua invocación do presidente á "maioría silenciosa". Despois de tanta deconstrución, os galegos andamos todos con cara de encrucillado e de sudoku pola rúa, a preguntar con acenos desacougados: "Onde é Galicia?". E a xente sae de ler os xornais nos bares como se estivese a profundar nas Faragullas filosóficas de Kierkegaard: "Cando é agora?".

Todo cadra. En poucos meses pasamos de ser unha nacionalidade histórica a ser unha cousa ignota. De ser un pobo plural e democrático, a estar sometidos ao inextricábel mando dunha "maioría silenciosa". De ter unha cultura, a ter unha fábrica de pedras contra o propio tellado. De ter un plan de normalización lingüística, a ter unha trapallada. Non me dirán que este caos non é un horizonte apaixonante. Anda a xente aborrecida pola vella e cínica Europa. Xa nada pode épater la bourgeoisie. É a burguesía máis podente a que escandaliza ao resto. En Galicia estamos a vivir unha aventura como a de Perdidos, pero fóra da pantalla. Por iso, o que fai un galego da xeira Feijóo antes de deitarse é ir onde o telescopio e percorrer os barrios das estrelas, as constelacións, o zodíaco, cun cosmopolitismo melancólico: "Onde é Galicia?".

O que supón un desafío para un xornalista é localizar a Maioría Silenciosa. É un personaxe principal na obra que actualmente se representa en Galicia, mais non a podemos ver no escenario. Levo días preguntando por ela, investigando, esculcando sen éxito. Sei da súa orixe. Deuse a coñecer durante un célebre speech de Richard Nixon, en 1969. Esa dona foi a desculpa que aquel presidente dos Estados Unidos utilizou para soster a súa política belicosa. Malia as protestas civís, malia os extremistas, dicían os voceiros presidenciais, temos o apoio de Maioría Silenciosa. Todos sabemos como acabou a guerra, e como acabou Dick.

A misteriosa dona desapareceu para rexurdir como unha vedete na España dos anos 70, pre e post franquista. A xente que protestaba na rúa contra a ditadura eran unha minoría rabuda. Quen sabía de verdade o camiño era a Maioría Silenciosa. Agora anda por Galicia. Teño de falar con Maioría Silenciosa! Caladiños, caladiños, atopo moitos, mais ningún sabe ou ningún quere levarme onde Maioría Silenciosa. Cóntanme que os admirados comentaristas Carlos Luís Rodríguez e Roberto Blanco Valdés conseguiron unha exclusiva con ela. Que sorte, que envexa, poder confraternizar con Maioría Silenciosa! Saber o que ela pensa, sen intermediarios. Mais un é teimoso, non quere ser menos, e á fin, consigo o encontro coa simpática axuda dos Trobeiros de Compostela (Luís Rial, Miguel Cancio e o Príncipe Galín, intérpretes en Youtube da xenial Y toooooooodo gracias a Feijóo, música de Palito Ortega). Velaí está Maioría Silenciosa, como unha señora meiga. Pero algo lle pasa. Está ollando abraiada para un mesmo punto, coa típica expresión estupefacta da Santa Compaña.
-Are you the Silent Majority?, pregunto por se acaso.
-Yes, neno, yes -responde con tristura e en voz baixiña, a fitar algo no lugar borroso-. Viches o que fixo Feijóo?
-E que fixo?
-Tiña case todo a favor. Pero sentiu a atracción do baleiro. Tirouse e...caeu fóra. Mira que é triste tirarse ao baleiro e caer fóra del.
Non esperaba encontrarme cunha Maioría Silenciosa tan filosófica, cavilosa e razoábel. Cando este Goberno invoca a Maioría Silenciosa semella que fala dunha gran fera oculta que come e remoe as follas do censo electoral. Sempre me deu que pensar o que José Ortega y Gasset escribiu verbo de Galicia en La España invertebrada: "No he comprendido nunca por qué preocupa el nacionalismo afirmativo de Cataluña y Vasconia, y, en cambio, no causa pavor el nihilismo nacional de Galicia". Aquí moitos dan por feito que o perigo son os nacionalistas. Mesmo algúns teñen o feo costume de chamarte "nacionalista" sen preguntar se o es, como ese demachiño que leva no móbil o conselleiro Rueda. O seu rudo discurso ten unha raíz autoritaria, o reducir todo ao esquema de Carl Schmitt: ou amigo ou inimigo. Se queres protexer o galego e que es nacionalista, e se es nacionalista es un extremista. Que tiña en común o mar de xente que onte encheu a praza do Obradoiro, o corazón simbólico de Galicia? Non unha ideoloxía, non un carné. Alí estaba a Galicia afirmativa fronte a un Goberno nihilista.
Porque esa é a curiosa conclusión á que chegamos hoxe lendo o que en 1921 dicía Ortega é un século despois o que temos en Galicia non é un pobo nihilista senón un Goberno con esa tendencia ao baleiro. Un Goberno que non procura grandes entendementos da intelixencia, senón que fai estourar as confianzas básicas existentes. Non me estraña nada que o país, a cultura, e até a natureza, todo fique ensimesmado e acomplexado. Velaí un pobo tranquilo encirrado por un Goberno nihilista.
Malia todo, a miña esperanza está na ensimesmada cultura.
Informan que grande parte das montaxes futuras do Centro Dramático Galego serán obras de mimo. De primeiras, trátase dunha opción de grande coherencia. Mesmo sen sabelo, e á marxe do valor estético, a escolla do mimo ten un sentido histórico, estratéxico e mesmo lingüístico. Así, como na broma dos terzos infindos, temos un terzo de galego, un terzo de castelán, un terzo de inglés e un terzo de silencio... Mais, en arte, a linguaxe do silencio non é o da "maioría silenciosa". Samuel Beckett dicía que a súa verdadeira procura era esa linguaxe do silencio. E as pausas silenciosas de Harold Pinter son demoledoras. Se Galicia se converte nunha potencia artística en mimo, se fai arte do silencio, asistiremos a un sublime e ensimesmado corte de mangas.

A lexitimidade, velaí a clave

2010-01-23T07:28:00.000-08:00

Volvo despois de moito tempo, pero volvo a medias, xa que o que ides ler a continuación é un artigo de Marcelino Fernández Mallo, en Vieiros. Non é a primeira vez que o cito, xa que me parece moi acertado:

"Mesmo nos libros mediocres, un pode atopar ideas brillantes. Este é o caso de "A deleiba do mundo", do libanés Amin Maalouf , un ensaio disperso e superficial que, sen embargo, inclúe unha suxestiva reflexión sobre a "lexitimidade" como clave explicativa de moitos fenómenos políticos. A súa aplicación a Galicia resulta inmediata.

Maalouf recorre ó concepto de lexitimidade para comparar dous líderes exipcios: Gamal Abdel Nasser e Anwar el-Sadat. Segundo o escritor, o primeiro foi un líder despótico e errático mentres o segundo actuou como gobernante xuizoso e pragmático, malia o cal Nasser gozou dunha enorme popularidade fronte ó desprezo que houbo sufrir el-Sadat. A explicación, na lexitimidade acadada por cada un deles.

Consonte ó devandito ensaio, a lexitimidade constrúese a partir dun logro ou dunha traxectoria histórica e mediante a comuñón capilar entre político e pobo, factores ós que se haberá engadir a bretemosa condición do carisma. Coido que aplicando esta sinxela receita, pódense comprender moitas das insólitas circunstancias da política galega actual.

Como é posible, por exemplo, que unha organización como o Partido Popular estea gobernando Galicia despois de ter afundido durante décadas unha boa parte dos seus activos e valores principais? De onde lle vén ese maioritario apoio popular tan inxustificado á vista das súa funesta pegada como partido gobernante? Vexamos: a historia de Galicia propiciou unha asimilación entre partido popular e exercicio de poder que hoxe perdura. Esta sorte de equivalencia pódese resumir nunha frase que lle escoitei a unha curmá (nada parva, por certo) hai uns meses: “gustar, non me gusta moito o que fan, pero a min educáronme para votalos e así fago sempre aínda sen saber moi ben por que.”

O segundo factor é manexado polo PP con especial mestría. A comuñón que solicita Maalouf entre gobernante e pobo artéllase a través dunha rede instruída, coidada e alimentada con dedicación exemplar. Queda o carisma, que no partido popular en Galicia se constrúe a partir das adhesións inquebrantables e as posturas monolíticas; teñen claro que co éxito do líder chega o progreso para todos eles. Sumados os tres elementos, enténdese, trasladada ó PP, esa máxima priísta recordada nun artigo recente de Manuel Barreiro: “O poder gáñase, non para facer cousas, senón para non perdelo... Un goberno non produce nada, agás antigüidade.”

Conscientes desa “lexitimidade popular”, o partido gobernante emprende en Galicia unha cruzada arteira e inmoral para tornar a condición esencial de “ser galego” na instrumental de “residente en Galicia”. Extírpase calquera risco de galeguidade, suprímese toda pretensión de identidade, erradécase a idea de Galicia como País con obxectivos e anceios propios para someter a nosa existencia e, xa que logo, o noso futuro, ó ente homoxéneo, disciplinado e xacobino da España monótona e indistinguible. Este goberno non só actúa contra os mesmos piares de Galicia senón tamén contra a ética, a decencia e a vergonza. Isto, paradoxalmente, ó abeiro da súa lexitimidade secular.

O caso do PSOE presenta matices importantes a subliñar. Tiñan doado acadar ese obxectivo de lexitimidade a partir da idea prestixiada do Socialismo, con maiúscula, e máis da traxectoria dun partido histórico que protagonizou, mesmo con sombras, fenómenos e acontecementos de sonora transcendencia. Contan, así mesmo, cunha organización eficiente a nivel estatal da cal se beneficia a “delegación” galega e dunha cobertura dos medios razoable. E sen embargo, abondou coa blindaxe dun coche oficial e cunhas facturas pantasma para rachar o que debería ter sido a súa etapa de gloria en Galicia. Fállalles a terceira pata, o bretemoso carisma. Basta con repasar a relación de líderes do PSdeG para descubrir tres eivas insuperables: o baixo perfil das súas primeiras espadas, a falta de cohesión interna e a súa dependencia respecto dos postulados de Ferraz. Aí perden tódalas súas opcións de lexitimidade en Galicia.

Onde as carencias se tornan muros infranqueables é no nacionalismo galego, o cal suspende de xeito categórico o contraste dos tres factores. A herdanza instalada na conciencia do votante recolle o fracaso do galeguismo centrista e socialdemócrata e a supervivencia do marxismo independentista. Quéirase ou non, sexa unha imaxe fiel ou deturpada, guste moito ou pouco, esta vén sendo a imaxe maioritaria que navega polos ríos diversos da sociedade galega. Eis a apelación das forzas estatais ó suposto extremismo do nacionalismo galego cada vez que o BNG amosa unha contradición ou unha inconveniencia nas posicións conservadoras ou, incluso, socialistas.

Se a traxectoria histórica supón unha pexa contra o porvir do nacionalismo galego, para que falar da precaria capilaridade entre esta opción política e a cidadanía? Nada se fixo nin nada se fai hoxe en día para trasladar os postulados do BNG ós distintos entes e instancias sociais, que amosan, en xeral, un descoñecemento supino respecto da programación política actual da organización. Por último, o chamado carisma foi, no tempo de Beiras, un valioso patrimonio botado a perder. Emprendeuse un bo exercicio con Quintana, novamente desprezado. O presente, mellor nin amentalo. E así é como o BNG amosa un futuro desalentador xusto cando se dan no País as condicións propicias para o seu desenvolvmento. Namentres non consigan amañar a situación ate aquí descrita, poderían aforrar calquera proposta ante a sociedade. Faltaralles a imprescindible “lexitimidade popular”. "

25 ANOS DO RETORNO DE CASTELAO

2009-07-02T01:39:00.000-07:00

Cando volveu Alfonso Daniel

Este domingo cúmprense 25 anos do traslado dos restos de Castelao a Galiza, para ser soterrado no Panteón dos Galegos Ilustres.

Os restos mortais de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao foron repatriados e levados ao Panteón dos Galegos Ilustres, no convento de San Domingos de Bonaval, en Compostela o 28 de xuño de 1984.Fanse este domingo xusto os 25 anos daquela chegada tan arelada e tan chea de polémica, porque quen formaba parte daquela maquinaria represora que o botara ao exilio, estaba agora reclamándoo como figura propia, un aceno que non sentou ben no nacionalismo galego. Dicir ben é pouco dicir, xa que aquel 28 de xuño a contorna do parque de Bonaval era un fervedoiro. Había milleiros de persoas arrodeando a Igrexa de San Domingos, denunciando que "os que o exiliaran, agora lle fixesen honra". Non había dereito, pensaban, que as autoridades que gobernaban o país, que eran as mesmas que estiveran décadas sentadas á dereita da ditador, dando por boas todas as súas ordes, trouxesen agora os restos do ilustre galeguista, finado moi lonxe da terra (en Bos Aires, o 7 de xaneiro de 1950), facendo coincidir a súa chegada, ademais, co aniversario do plebiscito no que se aprobou o Estatuto que eles mesmos quixeron deitar.Para darlle aínda máis polémica, aquel día houbera unha moi soada carga da policía española, que bateu contra os manifestantes que berraban, entre outras cousas, "A Castelao non se traizoa" e "Galiza ceive, poder popular!"."Castelao é a esencia mesma do noso país, da nosa nación"No mesmo día, saía na prensa galega un artigo de Uxío Novo neyra, que, naquela altura, era o presidente da Asociación de Escritores en Lingua Galega, e no que o poeta do Courel sinalaba que os restos de Castelo "poden ser manipulados, coma todo, polo poder, pero el só vén realmente para os que queremos unha Galiza ceive". O artigo enteiro foi lido por Tareixa Navaza, naquela altura xornalista de TVE en Galiza, quen narrou a chegada do féretro con emoción, referíndose ao galeguista coma a persoa "que nos ensinou a todos que Galiza é unha nación". Nestes días ela mesma, xa prexubilada, contaba que o Gobernador Civil quixera parar a transmisión dos feitos, que agora pode verse no YouTube, e que segue estremecendo pola súa forza. Aquelas imaxes e aquela voz queda custáronlle o cargo ao daquela director de Televisión Española en Galiza, Alexandre Cribeiro, xa falecido. Tamén se vira obrigado a dimitir o organizador da cerimonia, Arixel Teixeiro.Cando, despois da carga, uns uniformados homes erguían o féretro do automóbil no que fora trasladado, e levábano cara o Panteón, os manifestantes deixaron de berrar e comezaron a bater palmas ao seu paso. Daquela, Navaza destacaba os aplausos dicindo que "Castelao está por riba de todas as ideoloxías, porque é a esencia mesma do noso país, da nosa nación".Honras pomposas despois de empurralo cara o desterroCómpre destacar que o desexo de Castelao era que o seu corpo, de morrer no desterro, fora repatriado a Pontevedra, xa que se consideraba pontevedrés "pola miña propia vontade e pola identificación coas terras e xentes de Pontevedra". Porén, xace inda baixo unha grosa lousa de granito detrás da que o quixeron agochar, após o pomposo recoñecemento daquel día de 1984, e que todos os anos, polo Día da Patria, é visitada e honrada con varios ramos de flores, como tamén o é a de Rosalía.O mesmo día en que chegaron os restos de Castelao, concedéuselle, a título póstumo, a Medalla de Ouro de Galiza e, en decembro dese mesmo ano a Xunta de Fraga creaba a tamén moitas veces polémica Medalla Castelao.

No mesmo día:
Feijoo apela ao galeguismo cordial na entrega das Medallas Castelao
Xosé Manuel Beiras recibe o Premio Traslaba

O GALEGO PARA TODO

2009-06-01T10:33:00.000-07:00

As esixencias do día a día na loita pola loita contra os prexuizos sobre a lingua Galega non queda na demagoxia política e mediática, senón que vai moito máis alá das ideas dalgúns e dalgunhas que non saben o que están a falar no momento de expresarse, nin saben onde viven, son, e realmente sería o nome que mellor define a esta clase: extranxeiros da súa propia terra.

Isto xa non é ningunha novidade, xa que estamos invadidos pola loita mediática diariamente, pero grazas a persoas desinteresadas e amables podemos acceder a puntos de vista moito máis precisos e lexítimos. E isto vese reflexado nesta carta que mandaron uns investigadores Galegos que viven fóra da súa terra, pero que fixeron unha reflexión moi acertada sobre o asunto:

Unha achega ao debate sobre o galego desde o CERNSomos un conxunto de físicos e enxeñeiros galegos vencellados ao Centro Europeo de Investigación Nuclear (CERN) en Xenebra, a día de hoxe uns dos laboratorios científicos máis importantes do mundo. Desde a distancia, levamos meses asistindo ao debate que se está a xerar sobre a posición que debe ocupar a lingua galega no noso sistema educativo. Esta cuestión está a provocar unha confrontación continua de posturas e opinións que se estende a distintos ámbitos da nosa sociedade. Se ben consideramos este debate lexítimo tamén coidamos que as posturas deben ser mantidas e defendidas desde a máis absoluta rigorosidade, a mesma pola que nós estamos rexidos nas nosas actividades científicas. E vémonos na obriga de intervir cando determinados argumentos que non seguen esta máxima aparecen por parte de persoas cunha opinión que non se restrinxe ao ámbito privado. En declaracións ao “Faro de Vigo”, o voceiro da “Confederación das Asociacións de Pais de Alumnos de Colexios Concertados” (Congapa), José Ramón Hermida, dicía: “Utilicemos el sentido común. Químicas o Físicas, con tantas nomenclaturas internacionales, no se pueden dar en gallego. No podemos retroceder”. Ben, for desde a ignorancia, for intencionadamente, declaracións deste tipo resultan totalmente inadmisíbeis. E dicimos isto con coñecemento de causa, pois no noso ámbito de traballo estamos acostumados a ter conversas de alto nivel científico de temas moi diversos en galego. Nun entorno no que temos a sorte de traballar con algúns dos mellores físicos e enxeñeiros do mundo, o galego está, modestamente a través de nós, presente como vehículo de comunicación científica. E para isto é un idioma exactamente igual de válido que o francés, o alemán ou, desde logo, o castelán. Ben é certo que o galego non é empregado para as comunicacións nin publicacións científicas a grande escala, pero é necesario que se saiba que tampouco o é o castelán. A lingua franca da ciencia desde hai moitos anos é o inglés, e desde logo se algunha lle discutíu no pasado tal condición esa non foi o castelán.O noso obxectivo con esta carta é simplemente evitar que se empreguen argumentos falsos (ou falseados) na discusión dun tema tan delicado e importante coma este. E tamén reivindicar o galego como lingua que nos identifica sen excluírnos estando como estamos lonxe da casa.No CERN en Xenebra, a 26 de Maio de 2009,Xabier Cid Vidal, Licenciado en Física e estudante de Doutoramento - USC, experimento LHCb.Patricia Conde Muíño, Doutora en Física de Partículas, Investigadora do LIP (Laboratório de Física e Instrumentação de Física de Partículas) - Lisboa (Portugal), experimento Atlas.Daniel Esperante Pereira, Enxeñeiro de Telecomunicacións e estudante de Doutoramento na USC, experimento LHCb.Teresa Fonseca Martín, Doutora en Física de Partículas, investigadora asociada da Royal Holloway University - Londres (Reino Unido), experimento Atlas.Abraham Gallas Torreira, Doutor en Física de Partículas, investigador Ramón y Cajal na USC, experimento LHCb.Manuel Gallas Torreira, Doutor en Física de Partículas, antigo staff do CERN no departamento de Física Experimental.Marcos Mariño Beiras, Doutor en Física de Partículas, Catedratico de Física Matemática na Universidade de Xenebra (Suíza).Diego Martínez Santos, Licenciado en Física e estudante de Doutoramento - USC, experimento LHCb.Cibrán Santamarina Ríos, Doutor en Física de Partículas, investigador asociado na McGill University - Montreal (Canadá), experimento Atlas.

PREGUNTARLLE AOS PAIS

2009-05-26T09:24:00.000-07:00

Hai persoas que falan, neste caso escriben, como se estivesen pensando o mesmo que temos na cabeza os lectores ou oíntes que accedemos a certos medios. E é que non sería máis axustado, ou máis indicado, que se escribise así nos medios máis "famosos", xa que sería unha achega indesprezable para todas e todos nós.

Cando falamos de certas políticas nestes tempos de cambio, mergullados nunha crise que é alucinante pola voracidade que ten o sistema capitalisna no planeta, hai que entender que todo o que se fai vai vencellado aos cartos, ao metálico que cambia de man sen control da lexitimidade que nos debería de protexer. O señor presidente de Galicia, sr. Feijoo, ten un desaxuste mental que nos deixa situados enriba dunha corda que atravesa o oceano sen outra axuda que a de pelexar para caer o último. Non podemos obviar que foi escollido democraticamente, e iso si que me dá realmento medo, medo de vivir entre pantasmas que arrastran as súas cadeas ao son do diñeiro e do pan para hoxe e a fame para mañá. Medo de estar suxeito a lei aprobadas por eles mesmos que ao pouco tempo cambian para achegarse máis ao vacío que eles mesmos crearon polos seus propios intereses.

Deixovos aquí unha reflexión deste poeta da política que tanto me gusta como opina:

Preguntarlle aos paisa; de Marcelino Fernández Mallo en Vieiros
10:15 25/05/2009
Non se coñece goberno como este galego que máis precisase da cortesía dos 100 días. Con algunha honrosa excepción, os conselleiros forman un grupo inconexo de aprendices desorientados que, por non saberen, nin parecen saber cales son os problemas principais que deben abordar.
E se hai un asunto, que os hai a moreas, nos que a acción (por chamala dalgunha maneira) deste goberno vai descarreirada, ese asunto é o tratamento da nosa lingua. Nun artigo anterior, procuramos analiza-la que podería ser política lingüística auspiciada polo Sr. Feijóo. O presidente porfía na súa teima da que el denomina “liberdade lingüística” no que supón unha aberrante manipulación semántica da realidade e unha demostración de inopinado descoñecemento do marco xurídico deste País e mesmo das obrigas do primeiro representante das súas institucións. A andrómena agora vén sendo a consulta ós pais. Tras lle dar algunhas voltas a este asunto, cheguei á conclusión de que fan vostedes ben consultando ós pais. De feito, eu propóñolles que consulten tamén ós avós, e ós tíos, e os tíos-avós cos que os nenos comparten a cea de Nadal, e ós irmáns e curmáns cos que xogan, e pola mesma razón ós amigos incluso se teñen algún no rural, e mesmo ós veciños cos que se cruzan no relanzo e nas escaleiras, e ós profesores que lles imparten as aulas, e ó persoal administrativo das escolas, e ás limpadores e limpadores, que estes de seguro utilizan a lingua galega… Consulten vostedes a tódolos segmentos de poboación atinxidos e fagan a oportuna parametrización por ámbitos, provincias, tamaños de poboación, sexo, idade e profesión. Contraten unha empresa de sondaxe (apostaría por unha en concreto), definan a mostra e o universo, desenvolvan a enquisa, debúllena de acordo ás distintas variables estatísticas, analícena, cocíñena ó seu gusto, e publiquen as conclusións nun libro a distribuír entre tódolos institutos, colexios e asociacións do País. Fágano e paguen despois a factura, pois iso é todo o que poderán facer coa súa consulta. Tamén poderán utilizala de bandeira ante os medios e os electores, interpretando os resultados segundo o seu modo e maneira. E ata aquí. Porque, Sr. Feijóo, unha consulta aos pais carece de calquera valor lexislativo, executivo ou funcional. Se vostedes, de acordo ás súas propias manifestacións, non se senten obrigados polo Plan de Normalización Lingüística aprobado por unanimidade polo Parlamento Galego, e con vostede de vicepresidente!, ¿como demo se van sentir vinculados a unha consulta fóra de todo control xurídico na cal nin o contido, nin a articulación nin o resultado están contemplados en ningún regulamento? Pero ¿que clase de goberno é o seu que desbota acordos unánimes da máxima representación do Pobo e apela a estrafalarias consultas de deseño imposible? Avancemos, Sr. Feijóo: que lles vai preguntar ós pais? En que idioma prefiren a educación dos fillos? En que lingua desexan cada unha das materias? Cantas horas lle van dedicar ó galego e cantas ó castelán? E ó inglés? E despois, cando teña os resultados, que vai facer vostede: a media aritmética de horas por colexio? A media por poboación? A media por curso? A media por idade? Ou decidirase a lingua en función dos resultados en cada materia, en cada curso, en cada colexio, en cada colectivo e en cada localidade? Ou creará vostede un ensino por porcentaxes de uso da lingua galega? E que pasa se hai pais que prefiren o ensino en tagalo? Porque, Sr. Feijóo, os dereitos son individuais, non colectivos. Se vostede renuncia á responsabilidade da Administración organiza-lo ensino en Galicia e converte esa responsabilidade pública nun dereito privado dos pais, ese dereito pasa a ser individual co cal cada pai poderá elixi-lo uso das linguas na educación dos seus fillos. Por riba de todo, Sr. Feijóo, preguntámosllo unha e outra vez: como pensa garanti-lo dereito de tódolos rapaces e mozos de Galicia a ser capaces de fala-la súa lingua? Ou pensa simplemente actuar en contra da lei? Free, Sr. Feijóo, detéñase, alente, peche os ollos, reflexione e comece de novo. Se continúa por ese camiño, vaise estrelar e, o peor de todo, vai provocar unha convulsión social de difícil retorno. O pobo galego, sábeo vostede, é extraordinariamente paciente e xeneroso. Concederalle tempo para artellar unha política lingüística acorde coas necesidades do País e coa situación da nosa lingua fóra das presións de grupos de xénese escura. E pregunte os pais, claro que si, ou mellor, pregunte os cidadáns; pregúntelles, tanto se teñen fillos como se non, cales son os asuntos que máis lles preocupan, cales son as cuestións que requiren unha atención preferente do seu goberno. E principie vostede a gobernar de vez: ten unha morea de problemas ben importantes, e algúns que lle veñen enriba se cadra de tanto ou máis calado, como para que vostede se entreteña en crear conflitos artificiais. Recapacite, Sr. Feijóo.

INQUEDANZAS DA NOSA REALIDADE

2009-04-21T10:36:00.000-07:00

O coñecemento que temos das realidades que nos rodean vén mediado polos intereses que temos na nosa relación con elas, e como isto é algo que cambia constantemente adaptamos o coñecemento desas realidades ao momento e ao contexto. Individualmente tamén temos un concepto variable, xa que, verémonos e verannos os demáis dunha forma ou outra dependendo dos xogos de intereses en que esteamos mergullados en cada momento.
Somos seres sociables, e como tales dependemos de diversos grupos que veñen creados ou son de nova creación para poder sobrevivir, e estes grupos son tales porque teñen algo en común, ben sexa a familia, unha situación económica ou outras moitas semellanzas. E para acomodar todo isto, o ser humano vive nun espazo, que tamén é relativo dependendo das individualidades que o teñan en mente, polo que sempre será unha adaptación persoal que cambia no espazo e no tempo.
Esta reflexión vén dunha lectura que estaba a facer por motivos académicos e pensando en por qué Burela é diferente ou semellante ao resto das realidades sociables nas que me movo.
As realidades das que falo son diversas pero ao pensar no meu pobo teño que dicir que me veñen á cabeza certas inquedanzas persoais que non podía deixar fuxir no barco dos soños. Estas inquedanzas son realidades sociais das que formo parte e nas que todos temos algo que dicir.
Temos todos algo que dicir porque vivimos nunha realidade multicultural con pretensións de chegar a ser un modelo a seguir mundialmente, por iso fixen a anterior reflexión, que temos de distinto? que é o que nos fai ver as cousas de distinta maneira? por qué somos unha illa lingüística no medio dun deserto que se expande ao son dunha seca que non ensina a súa fin?

Para poder responder a esas preguntas teremos que facer unha visión da situación real que temos e como chegamos a esta situación.

Podería comezar falando de como chegaron ata esta localidade as distintas razas, etnias, nacionalidades coas que convivimos, pero faría falla un espazo moi superior do que dispoño. Así, vou directamente ao asunto que me percorre o sistema neurolóxico. Vivimos nunha sociedade galegofalante nunha porcentaxe moi elevada, atrévome a dicir que é a máis alta de Galiza neste tipo de poboación, onde os emigrantes que acollemos son de diversas zonas xeográficas e políticas.
Atendendo a un video que vin sobre o Modelo Burela, non deixei pasar a certeza que alí se expoñía, e non era outra que os emigrantes que viñan dun estado foraneo adaptaban a súa lingua á que existía na súa realidade diaria, mentres que os que viñan deste mesmo estado (España), facían caso omiso ao factor lingüístico presente (salvo excepcións). Isto fíxome pensar sobre o por qué deste modelo lingüístico no concello.

Despois de cavilar durante moitas horas e moitos días, cheguei á conclusión de que, e como dicía ao comezo deste texto, as realidades existentes varían segundo as persoas que as miran, e estas persoas tamén son produto dunha variación persoal. Así pois, entendín que cando os emigrantes, que non viñan deste estado, chegaron a Burela e encontraron unha realidade ben acomodada e compacta na que estaban inmersos todos os seus habitantes, polo que fixeron o mesmo que farían outros que dende aquí emigraron a outro paises, adaptáronse á forma de vida que existía, na que entraba a lingua, e como vian que a lingua que aquí falabamos era o galego, chegaron á conclusión de que en galego chegarían a unha adaptación rápida e cómoda na que se integrarían nesa realidade que dende o seu punto de vista era a única que existía.
Por outra banda, os emigrantes que chegaron dende fóra deste país, pero dende o mesmo estado, non viron a necesidade de adaptarse a ningún nivel, xa que traían outra vista da realidade existente que non tiñan outros emigrantes. Esta realidade é a que provoca unha situación política que creou certos prexuízos lingüísticos partindo doutros intereses.
Sen entrar en política, que xa estaba chegando a un discurso intragable, só quería ver cal era a visión tan distinta dunha mesma realidade entre uns e outros e o por qué desa visión.
Teriamos que facer todos un traballo de revisión de prexuízos e ver que agora todo o mundo está a sufrir unha situación política similar neste senso.

Con todo, e por todo isto, é innegable ver que en Burela hai unha situación de convivencia moi positiva e exemplar. So hai que ver os telexornais diariamente para saber que vivimos nun lugar no que a palabra que o define podería ser tranquilamente Respectuoso.
Aquí cando chega alguén de fóra e pasa uns días, o normal é que volva e que repita as visitas con regularidade e iso é porque hai algo nesta sociedade que nos fai especiais.

Fago esta visión dende un punto de vista moi peculiar debido á miña ocupación no ámbito da lingua, por iso levo unha gran idea a unha pequena parte da realidade existente.

Seguindo con estas realidades e co respectuoso que é o noso pobo, quería chamar a atención noutro campo que me ocupa: a toponimia local, dos topónimos entre os que vivimos. Os topónimos son os nomes propios dos lugares, eses nomes que perviven durante moito tempo, que son un patrimonio tan importante como pode ser a conservación dun castro, dunhas pinturas ou de calquera obxecto importante.
Estes nomes, topónimos, foronse perdendo ao longo dos anos por mor da creación de novas infraestruturas, tanto rúas, prazas, como edificios... Non creo que a creación de formas novas teña que ser unha xustificación para cambiar nomes de espazos que sempre estiveron aí, e que non mudaron a súa situación ao longo do tempo.
Burela, como zona costeira que é, ten unha cantidade asombrosa de topónimos dos cales só coñecemos unha minúscula parte. Podemos coñecer topónimos como poden ser o Castelo, a Vila do Medio, a Marosa, Burela de Cabo, o Campón, Ril... pero deberiamos saber moitos máis.

Penso agora neses mariñeiros que empregan un GPS moi antigo que é a localización das zonas de pesca por referencias terrestres, das que en cada punto teñen un nome que eles coñecen, cada recuncho da ribeira ten un nome que, agás xente de mar, ninguén coñece. Cantos milleiros de topónimos acabaran desaparecendo por non mantelos e transmitilos?
Chamaranme moitas cousas ao dicir isto, pero imos a algo máis común, cómo se chama o lugar que agora coñecemos como Praza da Mariña?, ou cómo se chama o que agora é a Praza do Concello?, quen sabe como se chama o rio que vai canalizado baixo as rúas de Burela? Son lugares moi coñecidos, nos que estamos a diario pero dos cales non temos consciencia de que sempre tiveron un nome popular e que non é o que actualmente teñen. Nun concello con topónimos tan fermosos como poden ser os Castros, a Lamela, a fonte corval... como é posible que non coñezamos e respectemos outros que teñen tanta importancia como os xa citados?
Propoño un estudo toponímico local para saber cal é a nosa realidade e a nosa forma de pensar historicamente, ca que nos topónimos agóchanse formas que desvelan as inquedanzas e a visión que os nosos antepasados tiñan con respecto ao lugar onde vivimos. Sería todo un luxo manter a toponimia local, sendo respectuosos co que nos rodeou sempre.
Dende os castrexos, poño estes por ser o primeiro asentamento do que temos constancia neste lugar, e pasando polos romanos e a romanización, os suevos ou bizantinos ata os nosos días e falando de onomástica, os nomes que menos variaron foron os topónimos, e digo que non variaron moito con respecto a outras formas. Por iso propoño, tanto a nivel local como nacional, que se recuperen os nomes e que non lle cambiemos o nome aos lugares que xa teñen unha nomenclatura tradicional, xa que é un ben inmaterial que debemos respectar e que moitas veces se cambia para adicar rúas a persoas que nunca fixeron nada, e se o fixeron foi para mal, outra fixeron as cousas ben, pero cada un terá o seu espazo na historia se a sociedade ve que o merece, pero os topónimos non fan outra cousa que designar realidades que nos acollen sen máis.

En definitiva, se vivimos nun pobo especial, distinto, e con ansias e esperanza de que siga medrando e siga sendo cada vez mellor, intentemos manter esa diferenciación do que nos rodea e fagamos o posible para mellorar esta marca que gañamos a pulso facendo xestos especiais e que nos desmarquen do percorrer rutinario que vai ditando este mar, que nos fai crer que só hai un vaivén oscilatorio para manter o ritmo. Naveguemos na dirección correcta, pero na que nós mesmos rememo cara a mesma meta.

A LINGUA DE FEIJOO (parte II das eleccións)

2009-03-24T10:55:00.000-07:00

Seguindo a miña análise das pasadas eleccións á Xunta de Galiza, próxima Junta de Galicia, achego a este meu blog un artigo que atopei no xornal virtual Vieiros onde Marcelina Fernández Mallo, economista e escritor, presenta unha visión moi certeira (case que pon os meus pensamentos), da situación da lingua Galega e de como trata e tratou o seguinte presidende e o seu partido esta nosa fala tan prezada e perseguida.

Aquí vos deixo a reflexión: Marcelino Fernández Mallo

A lingua segundo Feijoo
10:30 23/03/2009
Consultaría vostede, Sr. Feijóo,quero supoñer eu, os resultados do informe da RAG sobre o estado da lingua galega que se acaban de coñecer (como os tomou, por certo?). Escoitaría ou lería, outrosí, as esixencias desa plataforma en contra da fala galega que tanto axudaron no PP a crear e medrar. En fin, xa saberá vostede aquilo de "quen sementa ventos..."
Pois si, Sr. Feijóo, vostedes sementaron o vento da división do País en torno á lingua. Vostedes, ou sexa, o PP galego seguindo as instrucións dos seus xefes en Madrid, e mailo seu socio mediático seguindo as súas propias teimas antropolóxicas. Durante o último goberno Fraga do que vostede formaba parte (ó abeiro dun Audi estupendo, por certo), ese mesmo executivo propuxo o chamado Plan de Normalización Lingüística, o cal, entre outras 400 medidas, incorporaba os postulados sobre o ensino que despois tomaron forma do Decreto 124/2007. Lembrará vostede que aquel Plan, aínda vixente, non tivo a máis mínima resistencia por parte de ningunha asociación ou ente vivo coñecido. E recordará tamén que o seu partido asumiu con acordo e normalidade o contido de decreto sobre o ensino en galego ata uns días antes da súa presentación e tralas ordes emanadas dende a sede central do seu partido. A partir dese día, vostede e o seu partido transforman brutalmente o seu discurso e pasan á ofensiva contra a fala galega da man do seu socio mediático e desa plataforma de nome arteiro (persegue xustamente o contrario do que suxire o seu nome) que tanto axudaron a medrar. Vostede haberá ser nuns días, aínda non sei a través de qué milagreiro conxuro cósmico, o presidente do meu País. Para a preocupación de moitos, está a demostrar vostede unha soberbia empanada mental na maioría dos asuntos que vai tocando. Entre eles, resulta se-la lingua onde a súa natureza de viraventos se amosa en maior plenitude. Estou tentando compoñe-lo seu ideario respecto do tratamento ó idioma e créame que atopo atrancos salientables. Repasemos as claves que, eito a eito, vai vostede verquendo ó respecto: Primeira clave: o seu partido defendeu antes da campaña o “bilingüismo harmónico”. Hai un problema gordo sobre isto, Sr. Feijóo. Como vostede sabe, Galicia non é bilingüe (xa nos gustaría) senón diglósica (velaquí máis detalles sobre esta afirmación). A única maneira de írmonos achegando ó bilingüismo é aplicando o Plan de Normalización Lingüística aprobado en 2004 polo goberno Fraga. Vaino aplicar vostede? Segunda clave: durante a campaña, botou vostede sapos e cóbregas contra a “imposición lingüística”. E ten vostede razón, Sr. Feijóo, Galicia leva séculos sufrindo a absoluta imposición… do castelán. Curiosamente, vostede, o seu partido e o seu socio mediático, transmitiron á sociedade a infamia de que o galego se estaba a impoñer. Unha infamia, Sr. Feijóo, sábeo vostede perfectamente. E senón, déame unha soa persoa en Galicia obrigada a falar galego en contra da súa vontade (nin sequera se impuxo para atende-lo cidadán en galego!). Eu e calquera podemos facerlle unha interminable listaxe de galego-falantes obrigados a emprega-lo castelán en centos de eidos e contornas diferentes. Terceira clave: trala vitoria electoral, declarou a súa decisión de promove-lo galego “respectando a sagrada liberdade lingüística”. Sr. Feijóo, a única maneira de garanti-la liberdade lingüística é asegurando un trato equitativo ó galego, é dicir, favorecendo o emprego do galego en tódolos ámbitos onde o castelán ten unha situación de superioridade. Nesas condicións, un cidadán de Galicia poderá decidir libremente o idioma a utilizar. Pero mentres o castelán domine a práctica totalidade das relacións cotiás dos galegos, xa me dirá vostede que liberdade lingüística se pode acadar.Cuarta clave: vostede afirmou “se me falan en castelán, contestarei en castelán; se me falan en galego, fareino en galego.” Si, claro, pero ¿e cando inicie vostede, Sr. Feijóo? Porque vostede vai principiar na maioría das ocasións. Por exemplo, cando conceda unha entrevista nun medio escrito, ¿qué idioma pensa utilizar? Quinta clave: manifestou vostede que outra das súas “ideas” era a de levar ás aulas a “cordialidade que impera na rúa”. Pero Sr. Feijóo, ¿de que cordialidade fala vostede? O castelán está a esmaga-lo galego. A lingua forte está a esnaquiza-la lingua feble. E agora por riba, vostede pretende quitarlle a tirafonda a David e entregarlla a Goliat. Déixese de frases e confronte a realidade. E esa realidade obrígao a garanti-lo galego como lingua vehicular do ensino. Nesta ligazón atopará boas razóns. A razón principal queda resumida nestoutra frase que pode, se quere, engadir á súa antoloxía de frases presidenciais: “o goberno galego ten a obriga de garanti-la plena competencia dos nenos e mozos galegos nas dúas linguas oficiais do País.” A competencia en castelán está garantida. É a súa obriga que tamén o estea en galego. Sexta e última clave: tamén afirmou que será vostede “o primeiro defensor do galego”. Pois se quere se-lo primeiro defensor do galego, empece por mellora-lo seu uso. Leva oito anos de vida política en Galicia e nin sequera se molestou en aprender a colocar ben os pronomes. E se quere se-lo primeiro defensor do galego, fáleo fóra dos micrófonos, fáleo cos seus amigos, cos seus compañeiros de partido, coa súa familia, cos empresarios, cos xornalistas (tamén co seu socio mediático e con esa plataforma que tanto axudaron a medrar)… Sr. Feijóo, o que me parece é que a vostede fáltanlle lecturas. Nunha entrevista de hai pouco, preguntáronlle por escritores galegos. Mencionou vostede a Valle-Inclán e Torrente. Xa, home, e de literatura galega? Citou vostede a Rosalía. Seguramente, se lle preguntasen por un escritor de literatura castelá non citaría a Cervantes. Voulle propoñer, se vostede ten intención de ler algo en galego, Cunqueiro, Méndez Ferrín, Otero Pedrayo, Vicente Risco, Xohana Torres, Carlos Casares, María Xosé Queizán, Darío Xoán Cabana, Marina Mayoral… Pódolle dar cen nomes dunha sentada de enormes escritores en galego. Porque o galego, Sr. Feijóo, é unha lingua rica e culta, malia o cal nunca se separou do pobo. Vostedes, falemos claro, queren acabar con ela. Van vostedes de exterminadores da cultura e da lingua galegas como medio máis directo para asegurarse o dominio eterno do País. Non se pode dicir que o estean a facer mal. Nas súas distintas formas e versións –Partido Popular, Alianza Popular ou ditadura franquista– conseguiron extermina-los ríos, os bosques, a arquitectura popular, moitas das tradición (agás as gastronómicas), o litoral, a agricultura… Así é, non o están a facer vostedes nada mal

OUTRA VEZ? OU SEMPRE ESTIVERON! (parte I)

2009-03-03T10:41:00.000-08:00

É inevitable falar dos resultados destas eleccións ao parlamento galego do 2009. Non hai moitos territorios nos que pase o que pasa no noso país, ter unha pedra enriba (neste casos unha pena da ribeira, ou un con como lle din na costa atlántica), e cando case estabamos a piques de saír desa presión e correr cara a luz e a liberdade volvemos a meternos debaixo deste peso por vontade propia.

Un 70% de participación, todo un luxo para a chamada esquerda, e digo chamada porque do que se dí ao que se fai hai un camiño moi longo. Normalmente cando a participación é alta sae gañando esta esquerda pero desta volta non foi así, senón que foi todo o contrario, gañou a dereita, a recoñeciad, e por moito.

O que non gañou a dereita, o PP, foi en número de votos, polo que entendo que non houbo un transbase de ideoloxía na sociedade, senón que os votos da esquerda quedaron na casa, votaron en branco, ou repartiron o seu peso en forzas novas e outras minoritarias. O que deixa claro que non funcionou socialmente o bipartito. Digo socialmente porque non é que non funcionara como organismo rexedor, cousa que tampouco é que destacara moito, pero o certo é que cando por fín vivimos nunha situación política real, e non nunha ditadura, os medios de comunicacíon presentannos o panorama como algo tráxico, onde non hai máis que discusións e pelexas internas no propio goberno. E digo eu, non é iso a política?, non é iso a dialéctica que hai que seguir para acadar un consenso nulgún tema?, non é iso o que hai que facer para que se lle poida chamar democracia?, non é iso algo do que deberiamos estar orgullosos todos e todas?, pois grazas aos medios de comunicación e ao peso que teñen algun neles, non. Non temos nin personalidade propia nin temos sentidiño, do que tanto presumimos os Galegos e Galegas. Somos uns monicreques ao servizo duns hipócritas que consideran que son os reis do mundo e que poden facer o que queren e moito máis.

Se fosemos de Euskadi non teriamos tantas dúbidas en pensar que o que temos é bo, grandioso, que ten anos de personalidade, que vivimos nun país que se pode mover e consolidar como referencia propia. Aquí estoupamos de ledicia cando somos unha marioneta, un monicreque que segue ordes, pero así nos vai, seguiremos emigrando cara Euskadi, Catalunya ou países que se senten queridos, lugares onde saben quen son e o que queren, que loitan por vivir ben na súa casa. Pero aquí, aquí non, aquí só sabemos que hai que emigrar para ter un bo nivel de vida porque no noso país so podemos mirar cara o mar e dicir, por aí teño que marchar para poder vivir.

Non podemos tolerar que os medios de comunicación, por chamarlles algo!, non confundan e nos impriman na nosa mente que so existen dous partido, o PP e o Psoe, e que somos madrileños, porque non é así, somos Galegos e Galegas, temos unha terra propia e totalmente distinta ao resto do estado, non temos o mesmo sistema de cidade porque o noso país é rico físicamente. Temos que pensar en nós e non en qué pensarán de nós, e temos que dicir alto e claro que non nos van deixar fora da sociedade moderna, porque grazas a todo o que fixemos seguimos sendo a terceira comunidade que vai pola cola, os menos favorecidos, os que non avanzamos cara o futuro, e todo porque non abrimos as nosas mentes para crer en nós mesmos.

Só pido un pouco de reflexión individual e colectiva. Se falamos un idioma distinto por algo será, non é que sexa malo, senón que é outro distinto e que o tivemos dende antes que eles tiveran o seu, que é máis rico e ten máis posibilidades a nivel mundial. Se seguimos en crise será porque falla o sistema que está imposto, non porque uns poucos fixeran todo mal, xa que os anteriores foron os que crearon este sistema que está roto mundialmente.

Sexamos realistas e digamos claro o que queremos, pero digamos o que pensamos e o que cremos, e non o que queren os medios e o centro capitalista que digamos. Sexamos autónomos e libres das nosas decisións.

CANTO FRIO NO CEBRREIRO

2008-12-30T16:33:00.000-08:00

Non se pode saír en inverno da casiña se non vas ben acondicionado para as condicións meteorolóxicas que te están a agardar, sobre todo se vas ata o Cebreiro!!!
Pódese contemplar na imaxe que a fermosa rapaza vai abrigadiña ata os dentes, iso si, non conta o fume que leva dentro do corpo despois de fumar un paquete de cigarriños que ventilou mentres non chagabamos ata os 1300 metros de altitude que se precisan subir ata chegar á entrada do camiño francés na Galiza. A beleza que está na foto frío frío non pasou porque despois de pasear un pouquiño pola neve e despois de hora e media de viaxe meteulle ao corpiño unha ración de polbo e e logo uns ovos con chourizo e patacas fritidiñas, para iso de escorrentar o frío!!! e a verdade é que falta facía porque non se paraba. Meus pais e meus primos deleitáronse con algo aínda máis tradicional se cabe, unha boa taciña de caldo de cimós (grelos), e despois un bo cocido que preparan con tanto esmero na taberna da Irene (de Donosti), a Venta Celta; que fermosura de nome para poder disfrutar dun xantar tan galego como poden ser as montañas vellas e cansadas do Cebreiro.
Unha viaxe de pouco durmir, eu traballei toda a noite anterior e tiven que madrugar un pouquiño, pero con todo, mereceu a pena!!!! unha verdadeira alegría para os nosos ollos cando despois de percorrer uns cantos quilómetros dende o lado do mar, atopamos unha morea de neve e xeo que xa nos facía temer o pouco agradable que é a climatoloxía da zona, causa que tamén é culpable dunha paisaxe de formidables vistas e dun pobo que ten un encanto arquitectónico moi difícil de superar, anque o trato da xente do lugar e dos camiñantes que van dirección Compoltela non é de menor encanto xa que alí atopamos un mundo de altura, pero de altura física e social, onde todos somos iguais ante a tan temida natureza.

2008-12-16T10:50:00.000-08:00

Cando vemos que chega o mal tempo comezamos a abrigarnos e gardarnos da choiva, do frío e do vento, xa non digamos da xente que lle ten pánico aos lóstregos e aos tronos. Isto soe acontecer cando chega o inverno, e cando chega esta época do ano, na mariña, na praia da Marosa comeza a escoitarse un ruxir ás noites. Un ruxir que parece que alguén está a falar con moita impaciencia e a dicir cousas moi importantes: advertencias, segredos, faladurias... todo o que se poida imaxinar. A maior parte da xente sabe que ese ruído que se escoita en Burela cando hai ventos do norte é que está ruxindo a Marosa (zona de moitas rochas) polo que o mar e o vento baten contra a ribeira e crean unha sinfonía que nos leva a mundos ocultos e escuros onde falan os habitantes do fondo do mar, onde rexorden as vidas dos naufragos e dos que foron parar ao fondo do mar por devoción.
Levamos unha época de naufraxios continuos nesta parte da costa, nesta ribeira tan dura e implacable, levamos toda a vida deixando cousas no fondo do mar, nos montes sumerxidos que tanto necesitamos para poder vivir, nesa inmensa chaira que se creou no fondo chea de area, neses bosques, nos outeiros e nos rios sumerxidos, e cando ruxe a marosa escoitamos que os homes e mulleres que alí viven, berran porque non se lle fai xustiza ao mar, non se lle ten respecto non deixamos que viva tranquilo, polo que esas almas levantan o berro e comezan a camiñar polo fondo rochoso e comezan a entoar unha sinfonía que pide que teñamos recordo por eles e que os que siguen na superficie teñan ben presente que aquelo non é o paraíso, senón que é purgatorio onde non se ve o que se sinte.

Ei chairego!!!!

2008-11-25T11:55:00.000-08:00

Non se me vai olvidar nun o último acto social ao que asistín, e é que a presentación dun libro sempre é unha boa nova e se encima o autor, escritor, creador, é un amigo, pois mellor aínda.
Sería posible non perder esta costume e facer o mesmo cada ano, so o amigo Paulo ten a ben seguir publicando pensamentos escuros!!!
Hai que ser sinceros e dicir que aínda que non houbese quen tragase a lectura deste libro para os amigos sempre sería unha das mellores obras escritas en moito tempo, pero vou facer alarde da miña sinceridade: que normalmente é o que fago. O Libro é de relatos, son dezaseis cadros pintandos por Miguel e decorados, creados, tintados por Paulo, nos que se reflexa todo o que lle gusta ao autor. As crónica chairegas son un caderno de viaxe polo mundo celta e pola idiosincrasia galega, facendo pé no cunqueiro máis divertido, ademáis de estar inspirado no noso Manuel María, que lle deu o título porque de non existir este home, o noso Paulo sería un pouquiño menos chairego, e digo isto sabendo que é chairego de verdade.
Non quero dicir nada máis, só que se o ledes veredes un universo que atrapa ao lector nun mundo xenial, un mundo no que nos gustaría vivir a todos. Parabéns para o autor.

ESE EXÉRCITO AFGANO

2008-11-11T09:57:00.000-08:00

Hai dias nos que é mellor quedar na cama soñando con ese momento de benestar e de engrandecemento persoal, pero parece que se se poñen todo os medios para estar aí sen máis, ao despertar atopamos a realidade: A crúa realidade!

Cando despertas e miras pola ventá (sempre que se poida), e tratas de adiviñar se vai frío ou se todo iso que está a caer é en realidade auga e non outro líquido que nos faga pasar un bo día, e conectas a radio para saber se segues vivindo no mundo no que te deitache, comprobas que sempre desperta un no mesmo lugar onde se deitou, porque oes dicir que dous militares da armada Española! foron asasinados por rebeldes dun país que está en guerra continua. Isto quere dicir que o punto de vista informativo deste país non mellorou nada, e xa non digamos o deste estado absurdo (debe de ser polo da monarquía esa...).

Falamos de dous homes que foron gañar cartos e méritos a un lugar onde os gobernantes quixeron poñer as súas mans para queimalas, onde queren conseguir algo que non é seu e onde se quere impoñer, invadir a cultura rexente dende séculos escuros.

Teriamos que ter presente que non se pode informar de que asasinaron a dous soldados "galegos", xa que se hai guerra, non sei ata que punto é asasinato, pero como teñen nomes e familias cercanas á nosa sociedade hai que ver o terrible suceso como un golpe familiar. E que hai desas miles de persoas que morreron pola actuación deses compañeiros de ditos falecidos? e incluso por eles mesmos, non sei se é o caso, pero dende logo non se pode falar de asasinato para uns e de víctimas de guerra para outros, porque neste mundo, anque se empeñen algunhas persoas, somos todos iguais ante o feito de vivir, non sexamos deuses á hora de determinar que as outras culturas escapan da nosa relixión política, nin deixemos que se rian os altos poderes mundiais da incredulidade cidadá porque non somos monicreques en certos aspectos, senón que somos soldados dun exército político que non leva dun lado a outro para poder acadar unha groria, que se todo segue así, acabará por ser a groria dos defuntos.

Dixen ben, a groria dos defuntos: isto conleva entender que se queremos todo o que teñen os máis, e os máis o que temos o resto acabaremos por destruír o mundo no que vivimos, pero non o mundo físico, a terra, senón o mundo cultural, político económico que creou un ser tan fantástico como terrorífico, o ser humano.

Rematou o informativo da mañá e os meus pensamentos seguen voando por esa auga que cae do ceo, ese ceo ao que mira ese exército afgano para poder saír dun sen sentido mundial que xa ten metastese: a globalización.

O GALEGO DOS NOSOS LIBROS DE TEXTO

2008-10-14T09:59:00.000-07:00

Aparece no xornal VIEIROS, conste que razón non lle falta pero a análise do problema non debe de ser tan doada, xa que, se fose así non habería tanto erro.
O problema é se é preferente que se fale galego, ou se, por outra banda, é mellor que o que se fale que sexa o máis correcto e perfecto posible. Que antepoñemos? a cantidade ou a calidade?
Hai que chegar a unha zona morna entre uns e outros, e non andar tirando croios os uns aos outros, porque iso é o que se fixo toda a vida e así nos vai!!!
É verdade que o nivel do galego nos libros de texto, e xa non falemos doutras publicacións, é ínfimo en moitos casos, pero tamén é verdade que non podemos estar toda a vida revisando a normativa, porque iso provoca cansazo na sociedade. Non podemos borrar o influxo do castelán na súa totalidade porque estariamos a enconder a nosa historia, iso si, hai que intentar chegar a un galego que sexa noso, galego dos galegos e non dos que non queren ser galegos (falo dos e das que son estranxeiros na súa propia terra).
Os tradutores son malísimos en calquera idioma, sexa o que sexa, non pode facer unha máquina, polo de agora, o traballo lóxico e intuitivo dunha persoa, xa que as máquinas traballan sistemáticamente. O que hai que ensinar é que cando se emprega un tradutor, hai que saber o que se está a usar, porque non se pode correr o tour de Francia se non sabes que tes que ir en bicicleta.
O que si que é verdade é que a lingua está a ser politizada dende hai moitos anos, xa que é a diferenza táctil que ven os políticos, por iso so son capaces de falar da língua e non doutras características antropolóxicas que diferenzan a nosa sociedade das outras. Pero está prostituída non só por persoas con intereses políticos, senón que tamén por interese persoal, xa sexa na RAG como pode ser no RAMÓN PIÑEIRO ou no ILG. Pero diso sempre houbo e non descubriu nada novo.
Sabendo os medios que se poñen en favor deste propósito lingüístico, e as facilidades que se lle ceden aos traballadores de dita arte, non podemos ser moralmente nin éticamente duros con eles, porque non son ven recibidos na sociedade e iso sempre é dificil de aguantar. O que hai que conseguir é poñer o Galego no sitio que lle corresponde e dende aí, dende o ceo lingüístico, dende a posición de tranquilidade e de pureza que lle pertence, aplicar unha política social que mellore a posición do idioma na sociedade e despois é o momento clave para "purificar" a lingua xa que non se verá como algo que so lle interesa a uns poucos.

O galego dos nosos libros de texto
12:20 13/10/2008
Nestes días de comezo de curso fálase moito do galego no Ensino, do Plan de Normalización, da gratuidade dos libros de texto (non é tal, pois realmente pagámola todos), pero para nada se fala do proceso de elaboración de moitos destes libros e do tipo de galego que presentan.
As editoriais compiten en ofrecer non só libros para o alumno, senón todo tipo de materiais para o profesor, mesmo os colgan na internet. Pero como se elaboran moitos destes libros e materiais que invaden as nosas aulas?Unha porcentaxe moi considerable destes libros e mesmo dicionarios son traducións de orixinais casteláns (un dicionario moi utilizado por moitos dos nosos estudantes hai uns anos foi en primeira instancia unha simple tradución-adaptación do Anaya castelán. Iso si, ía autorizado como gran dicionario galego orixinal por un pope da filoloxía galega, que nin o leu). Así non é de estrañar que nos de Coñecemento do Medio se fale do bosque mediterráneo ou das secas que sofre España, sen citar para nada o bosque atlántico ou que na maioría de Galicia certamente a seca non chega a ser un problema grave. Por outra banda, as traducións son feitas na maioría dos casos con présas e con persoal que non está adecuadamente formado para este labor, pois as nosas facultades de filoloxía ou escolas de tradución non forman de ningún xeito os alumnos para este tipo de traballos. Temos moitos filólogos, tradutores e ata aspirantes á elaboración de libros de texto que falan de xeito teórico encomiable dos bloques e áreas lingüísticas do galego ou de complicados conceptos de sociolingüística, pero que descoñecen o emprego das maiúsculas ou para nada lles soan os traballos terminolóxicos do galego. Así mesmo son incapaces de elaborar un sinxelo exercicio de lingua dirixido a primaria ou ESO.Estes tradutores (pola experiencia que temos nós do asunto) adoitan ser xente que acabou a carreira hai pouco e que se mete a traducir sen a máis mínima preparación pedagóxica ou cun descoñecemento total da terminoloxía galega elemental de calquera ciencia, ben sexa humanística ou natural. Si saben moita dialectoloxía, historia social da lingua e trangalladas destas, pero moi pouca gramática normativa. E se a saben non son quen de a aplicar (fíxense nestes libros na case total desaparición do infinitivo conxugado, das formas connosco-convosco, do posesivo de pertenza exclusiva…). Por non falar xa da pobreza na fraseoloxía.O segundo tipo de tradutor é o tradutor de certa sona que, non obstante, subcontrata o traballo e non controla os subcontratados (cousa habitual no noso mundo filolóxico e abonda con ler a cantidade de postos que teñen algúns dos responsables, por exemplo, dos dicionarios académicos) co que os resultados aínda son peores. Famoso equipo de tradutores integrados nunha célebre facultade de filoloxía e tradución metían arreo o tradutor automático, correxían ás présas e así lles saían cousas como o aguia, o auga, o faia (polo el águila, el agua, el haya… casteláns…). Algúns destas traducións ata presentan cousas tan estrañas como números curmáns por números primos… Estas perlas non son estrañas nos libros de texto, se os lemos con atención. Así alguén traduciu los dos (nota musical) en música por os dous. Nalgún texto que pasou polas nosas mans recibido en directo para a revisión e procedente dun famoso equipo dunha facultade de filoloxía el haz de electrones que incide sobre a pantalla… aparece convertido no falo de electróns que incide sobre a pantalla. Nun libro de Historia a República de Salou italiana pasou a ser por arte do bendito tradutor automático a República de Salgou. O lleísmo nestes usuarios do tradutor automático toma carta de natureza e xa non os ven no cine senón que non lles ven no cine ou , poo rapaz cepíllase os dentes despois da comida, ponse o abrigo porque fai frío que non vai… É dicir, xa non é nin castelagalego, senón máis ben madrigalego, pois sopran (no canto de sopran sobre) as velas (que non candeas) de aniversario.Xa que logo, todos os erros do mal castelán que aparecen nos libros de texto casteláns pasan sen máis ao galego.Por outra banda, a confianza no corrector ortográfico fai que os falsos amigos incen máis ca os mosquitos no verán. Non se distingue entre pobo e localidade, as habitacións acaban cos cuartos…Outro erro frecuente é o descoñecemento das propostas normativizadoras sobre léxico básico das ciencias. Por aí andan libros dunha famosa editorial, ata colgados na internet, onde se usa alxebraico, isósceles… sen saber que as propostas académicas son alxébrico, isóscele…Tampouco ofrece axuda o labor da Academia, principal institución normativizadora. Así no dicionario do ano 90 impoñía largo (termo usadísimo en matemáticas desde a primaria) e non admitía ancho neste valor. Xa no dicionario do 97 ancho-largo son sinónimos sen preferencias nesta acepción matemática. Cando no 90 nós poñiamos largo nos nosos libros, recibimos moitos comunicados de mestres e profesores que dicían que iso confundía os rapaces, pois pensaban que largo tiña o mesmo valor ca o largo castelán… Como moitas das nosas autoridades académicas buscan o galego fácil, moito alivio houbo coa decisión académica do 97, sobre todo no eido do ensino privado.Os dobletes académicos son especialmente graves (a lingua do ensino debe ser o máis estandarizada posible, especialmente nos termos científicos habituais) pois igual podemos dicir aparato/aparello dixestivo (aínda que o dicionario castelán-galego da RAG de 2004 –o último publicado por esta institución que normativiza por lei a nosa lingua- parece preferir aparato, pois é o usado habitualmente nos exemplos, o mesmo pasa co sinónimo largo-ancho), alcohol/alcol (coa perla de que o VOLGA admite o doblete, pero impón o h nos derivados)… Por non falar das inconsecuencias normativas. Así o enzima castelán, se seguimos os dicionarios académicos, é enzima e masculino, pero é encima e ambiguo no VOLGa. Mesmo nalgúns casos os dicionarios dunha mesma editorial non coinciden. Se seguimos o Dicionario de Dúbidas de Galaxia diremos aparello dixestivo, mais os dicionarios da lingua xerais desta mesma editorial prefiren aparato dixestivo. Claro que ambos os dous descoñecen a proposta normativa da RAG…A indefinición da RAG é tal que nin sequera sabemos se os rapaces deben dicir Galicia ou Galiza e editorial houbo que na última disputa sobre o nome de Galicia, como temía perder cota de mercado na privada, decidiu na nova edición dun libro que reproducía un texto do Sempre en Galiza de Castelao pór no pé do texto só Castelao e suprimir o título da obra, non sexa que algún pai de Galicia bilingüe ou defensor da RAG se alporizase con ese Galiza tan de nacionalistas tolos. Claro que despois temos que ensinarlles que digan xustiza, diferenza… E as NOMIG do 2003 din que tan válidas son Galicia como Galiza, aínda que as anteriores do 82 e 95 dicían que o unico nome válido filoloxicamente era Galicia… Moito avanzou a filoloxía nestes anos…Este descrédito da RAG leva que moitos tradutores e correctores ou ata dicionarios desprecen o seu labor normativizador e ata nin o coñezan. Así pasa coa dobra académica que non despraza a pregamento, o xacemento que vence por maioría ao académico depósito… Pero non esquezamos que a Lei de Normalización Lingüística di que a única institución que pode normativizar é a RAG… Ademais, todo o mundo pensa que pode normativizar, cando a institución que ten esa tarefa, guste ou non é a RAG. Despois de anos usando codia terrestre sae por aí un servizo normalizador dunha universidade galega dicindo que hai que empregar custra terrestre… Cousa de tolos… O que hai que facer é esixirlles dunha vez á RAG e institucións conexas (como o ILGa e o Ramón Piñeiro) que controlan a RAG que cumpran co seu deber, porque nos custan moitos cartos a todos os galegos… Un bo dicionario académico e unha boa gramática descritiva-normativa deben ser traballos prioritarios e non gastar tantos cartos en investigacións que só son do agrado do mandarinato académico universitario que, con iso da autonomía, ninguén controla. Impresentable é que un servizo como o de terminoloxía da Universidade de Santiago, que pagamos todos cos nosos impostos, non sexa de acceso libre, senón só accesible ao persoal desa universidade… Esta é a universalidade da nosa universidade… Endogamia de novo.Claro que hai unha cousa que é certa. O galego dos libros de texto obedece a ese tipo de galego fácil que máis ca galego é castelgalego, pero que contenta a sectores moi importantes da sociedade galega, como as autoridades educativas dos partidos de ámbito nacional e ata membros da propia RAG, especialmente os que confeccionan estes dicionarios e gramáticas en que todo vale… e que iso si, esixe un mínimo esforzo de aprendizaxe para profesores, alumnos e funcionarios en xeral. E ben sendo así desde a Lei Xeral de Educación de Villar Palasí, que propuña un chisco de galego no ensino, pero iso si, galego fácil ou castelgalego.
Manuel Rodríguez Alonso
Manuel Rodríguez Alonso naceu na Grova (Ribadavia) en 1952. Estudou en Santiago e exerce como profesor de galego na Facultade de Filoloxía da UNED. É autor de obras coma o "Dicionario crítico de dúbidas e erros" e tamén elabora desde os tempos da transición materiais para o ensino do galego, coma "O galego correcto" ou "O galego do uso".

OS EXAMES..........

2008-06-17T02:50:00.000-07:00

.......esa maravillosa interpretación do asimilado por un grupo de persoas que gostan duns contidos comúns adicados a engrandecer a formidable mente individual para poder falar en sociedade......
Seria moi inxusto pola miña parte integrarme en ditos grupos, xa que non compartiría nin a metade das ideas, ideoloxías, interpretacións, ... que faría o resto do grupo, pero non se pode negar que o sistema de puntuación actual é un tanto especial.
É dificil de entender que cunha proba escrita alguén sexa capaz de analizar a complexa actuación dun cerebro que está suxeito a un día marcado e a unha hora que lle impoñen, pero o máis surrealista é que acaban por saber se sabes ou non, se eres aplicado, ou non, se estás nun grupo formal, ou non.... toda unha serie de teorias que veñen dadas polo que se escribe nun momento que xa vén establecido.
A min, persoalmente, pareceme un sistema inxusto e pouco acertado, xa que alguén que non estudou nin se aplicou pode dar a impresión de que fixo todo o que debería ter feito, e sacar a mesma nota que a doutra persoa que non levantou a cabeza duns apuntamentos intragables, e que asistiu, incansable a aulas onde só se respiraba humanidade tráxica, ideas gastadas, etc... pero ao final levan a mesma nota. Non sería mellor aplicar os coñecementos en traballos ao longo do ano? non sería mellor que as aulas fosen participativas e que as ideas fosen algo táctil e non preconcebido?
Os que máis graza me fan son os exames de guerra, os de loita libre e inxusta, eses nos que algúns amigos e amigas miñas están sumerxidos, as OPOSICIÓNS, que xa teñen un nome gracioso! oposicións.... porque, a que se hai que opoñer? hai que demostrar quen é o Rajoi do exame? hai que demostrar que sabes estar en desacordo co que che preguntan ou o co que che piden? de ser así, o número de aprobados rondaría o 99 por cento!!!
Amigas e amigos: non caiades no maximalismo burocrático dos exames, na busca do máis difil, de darlle máis voltas ao que xa está claro coa primeira, intentade ser vos mesmos e aprender, iso si, aprender todo o que se poida! pero evitade caer en depresións innecesarias, en noites sen pegar ollo, en guerras que non existen... Hai que facelo, pero se se fai con alegría e con dignidade todo sae mellor e ademáis seguro que descansaredes tranquilos con vos mesmos!!!

UN SAÚDO DO MENOS INDICADO!!!

Xa se me pode criticar publicamente!!!

2008-04-22T11:24:00.000-07:00

Non se sabe se é verdade que eu son un estudoso da materia latina, mais é probable que ás horas que normalmente temos conversas deste tipo haxa máis de un que non se sincere comigo e me pida que lle explique as miñas teorias (cada vez máis avanzadas) sobre a primeira e única declinación (máis avanzadas porque o feminino é o que manda no mundo, queirades ou non!).
Pola contra non me vou referir á miña caste italiana nen tan sequera se se pode viaxar ata roma sen meterse en problemas, pero o que si que é moi certo é que temos, debemos, é preciso facermos unha cea á que lle siga unha celestial borracheira, ou tamén mangada, que nos engraxe e que non solde un pouquiño máis a nosa amizade!!!
Moi boas e comezade a falar e a criticar, que a vida ten que ser así para porder rir e poder beber, perdón, e poder saber máis de todos nós!!!!

Moi boas a todas e a todos!!!

2008-04-01T11:16:00.000-07:00

Este caderno nace para que todos e todas aqueles que queiran saber algo de min, comentar algo que pasou nas nosas vidas, ou criticar opinións, situacións e sucesos, ou que queiran colaborar nesta páxina colgando información, imaxes, videos... sexan ben recibidos e así poder ter un lente de contacto único para toda a comunidade que se queira incorporar a modo de foro ou conversa a distancia.
Non quere ser nada serio, anque todo colle aquí dentro. Para facer disto algo agradable e comunicativo, que é o que realmente compre facer con todo isto da rede e dos sistemas novos de comunicación.

Un saúdo e boas e agradeciadas achegas.