Cando vemos que chega o mal tempo comezamos a abrigarnos e gardarnos da choiva, do frío e do vento, xa non digamos da xente que lle ten pánico aos lóstregos e aos tronos. Isto soe acontecer cando chega o inverno, e cando chega esta época do ano, na mariña, na praia da Marosa comeza a escoitarse un ruxir ás noites. Un ruxir que parece que alguén está a falar con moita impaciencia e a dicir cousas moi importantes: advertencias, segredos, faladurias... todo o que se poida imaxinar. A maior parte da xente sabe que ese ruído que se escoita en Burela cando hai ventos do norte é que está ruxindo a Marosa (zona de moitas rochas) polo que o mar e o vento baten contra a ribeira e crean unha sinfonía que nos leva a mundos ocultos e escuros onde falan os habitantes do fondo do mar, onde rexorden as vidas dos naufragos e dos que foron parar ao fondo do mar por devoción.
Levamos unha época de naufraxios continuos nesta parte da costa, nesta ribeira tan dura e implacable, levamos toda a vida deixando cousas no fondo do mar, nos montes sumerxidos que tanto necesitamos para poder vivir, nesa inmensa chaira que se creou no fondo chea de area, neses bosques, nos outeiros e nos rios sumerxidos, e cando ruxe a marosa escoitamos que os homes e mulleres que alí viven, berran porque non se lle fai xustiza ao mar, non se lle ten respecto non deixamos que viva tranquilo, polo que esas almas levantan o berro e comezan a camiñar polo fondo rochoso e comezan a entoar unha sinfonía que pide que teñamos recordo por eles e que os que siguen na superficie teñan ben presente que aquelo non é o paraíso, senón que é purgatorio onde non se ve o que se sinte.